Het leven in Sasbachwalden

21 juni 2025 Sasbachwalden

Voor degenen die halsreikend uitkijken naar nieuwe avonturen, helaas, jullie moet ik teleurstellen. Ik ben hier gewoon lekker aan het uitrusten. Maar jullie kennen mij, ik doe nooit helemaal niets. Ik ben de huizen die ik in Stein am Rhein heb gezien uitgebreid aan het beschrijven en dat is erg interessant. Ik leer er op mijn 73^ste nog een heleboel bij. Ik weet nog niet of ik dat op de site zet want het voert wel heel ver.

Verder klets ik hier vooral, of eigenlijk, mijn vriendin. Ze is zo blij dat er iemand is met wie ze praten kan. Ze hebben hier dat hele grote huis met dat supergrote terras met een heel mooi uitzicht op de bergen. En toch gaat het niet goed met haar. Ze piekert, komt niet over de dood van haar broer heen. Met haar man kan ze niet meer praten, hij is doof. Verder heeft hij Alzheimer en is hij incontinent. Zij is zijn mantelzorger. Eigenlijk zou hij naar een dagbesteding moeten, maar dat wil hij niet. Ook geen eten van tafeltje-dek-je. Het is allemaal een beetje triest. De situatie in de wereld maakt het er ook niet veel beter op. Verder heeft een arts gezegd dat ze misschien Parkinson heeft en ze heeft onderzoek gehad maar tot nu toe is er geen bewijs voor gevonden. Bovendien is ze door alle zorgen 9 kilo afgevallen. Zij is net zo oud als ik en haar man is 83. Elke keer denk ik dat het misschien wel de laatste keer is dat ik ze zie.

Maar jullie kennen mij: ik probeer wat leven in de brouwerij te brengen. Niet alleen kijken naar de negatieve dingen, ook vooral kijken naar positieve dingen. Ik weet ook wel dat de situatie in de wereld ellendig is, maar probeer te kijken naar de mooie en kleine dingen om je heen. Geniet van het uitzicht, van iets lekkers. Geniet van je kinderen, je kleinkinderen. Niet vlak voor het slapen gaan naar het nieuws kijken want dan kun je inderdaad niet meer slapen. Probeer elke dag iets op te schrijven in een schriftje wat je leuk vond, iets positiefs. Maar mijn vriendin is niet van het schrijven, die is van het praten. En dat doet ze.

Haar man is de hele dag bezig met kruiswoordpuzzels maken. Dat moet hij om de Alzheimer te bestrijden. Bezig zijn. Het grappige is dat hij, als hij het niet weet, meteen de oplossing opzoekt achterin het boekje. Maar nu ik er ben heeft hij iets nieuws gevonden. Het antwoord vragen aan mij. Maar ik weet ook niet alles. Als ik het antwoord weet schrijf ik het op een digitaal schrijfblok omdat hij me niet verstaat. ’s Avonds zitten we dan op het terras en maken dan zo met zijn drieën het kruiswoordraadsel. En dan lachen ze allebei en dat doet goed. Ook de man van mijn vriendin leeft dan helemaal op.

Een zoon van haar woont in Stuttgart en is meteoroloog. Hij komt af en toe langs. Haar dochter woont met man en kinderen in Aken en komt in augustus een week hier. Aan het eind van de straat woont haar jongste zoon met zijn vrouw en twee kleine kinderen. Die komen vaak langs en doen veel voor mijn vriendin en haar man. Maar die zijn van de week vertrokken naar Normandië en die zijn blij dat ik hier nu ben. Daarom heb ik ook besloten om pas volgende week zaterdag terug te gaan naar huis.

Vandaag is de langste dag. Ik geniet ervan en ik vind het heerlijk om hier te zijn. We kunnen niet veel doen, het is veel te heet. Morgen wordt het hier 37 graden. Volgende week moet ze weer naar het ziekenhuis voor onderzoek en dan gaat haar zoon mee. Samen gaan wij ook nog naar het huis van haar ouders. Ze wil me laten zien hoe het al opgeknapt is. Haar jongste zuster heeft het huis overgenomen is alles is aangepakt, uitgebroken etc. Het valt onder monumentenzorg omdat het een echt vakwerkhuis is dus alles gebeurt in overleg. Haar zus en haar man wonen niet dichtbij, maar in de buurt van Würzburg. Maar ze wilden het huis graag in de familie houden. Ik ben benieuwd hoe het er nu uitziet.

21 juni dus, de dagen worden straks weer korter en de nachten langer. Dat vind ik nu vreselijk. In de zomer kun je lekker buiten zijn, straks zit iedereen weer binnen op zijn eigen vierkante meters. Ik ben langer bezig met aankleden en ik heb een hekel aan kou. Ik kan gelukkig goed tegen de warmte. Al die gordijnen dicht in de winter, dat zijn dingen waar ik niet tegen kan. Ik snap ook die mensen niet die tegen de zomertijd zijn. Dat lange licht ’s avonds. Als ik laat thuiskom rijd ik nog met licht, ik kom niet in het donker thuis. Dat vind ik niet prettig.

Goed, ik ben nu hier en ik geniet. Als ik hier nog een keer ben ga ik weer naar Stein am Rhein om nog eens goed naar die huizen te kijken nu ik ook de geschiedenis ken en de betekenis van alle afbeeldingen. Misschien dat ik nog een deel publiceer, ik weet het nog niet.

Verder laat ik weten dat het met mij goed gaat.