De terugreis

28 juni 2025 Weer naar huis (3)

Geen “Kugelkäfer” s’avonds meer om je hoofd, geen reeën in de tuin, geen Maultaschen, Fleischkäse, Frikadellen en andere typisch Duitse dingen meer eten, gewoon Hollands! De “Kugelkäfel”, met wetenschappelijke naam gibbium psylloides, ook wel bultkever of gladde spinkever genoemd, komen hier in groten getale voor. Ze doen niets, maar kunnen irritant om je hoofd zoemen. Ik zal het uitzicht op de bergen missen, maar ik vind het ook heel fijn om weer naar huis te gaan. Hoewel, reeën in de tuin, dat is wel heel leuk om te zien. Ik zeg wel tuin, maar eigenlijk kun je dat zo niet noemen. De tuin is 2400 are, dat is 240.000 m2. Dat is natuurlijk heel leuk, maar het moet ook onderhouden worden. Er staan kersenbomen, perenbomen, maar ook klapbessen, frambozen en rode bessen. En op die bessen zijn de reeën gek. Ze komen er zelfs overdag naar toe. En het is natuurlijk niet zo een tuin als bij ons. Het is gewoon gras met fruitbomen en bessenstruiken. Maar het moet wel gemaaid worden. De man van mijn vriendin kan het niet meer. Ik vond het wel een uitdaging en ik heb ook aangeboden om te maaien, maar dat vond mijn vriendin geen goed idee. Zij wist ook niet hoe hij werkte dus ik heb het maar opgegeven. Kon ik eindelijk een keer op een trekker zitten, lukt het weer niet.

Ik was al vroeg wakker. Mijn vriendin natuurlijk nog niet. Ik ben toch maar opgestaan en ik heb alvast mijn laatste spullen bij elkaar gepakt. Mijn koffers had ik gisteren al in de auto gedaan, dus nu restte nog een tas en mijn rugzak. Ik ging naar beneden en toen bleek mijn vriendin toch al op te zijn. Na een kopje thee en een banaan pakte ik mijn koelbox nog in met eten en drinken voor onderweg. Bovendien had ik nog wat lekkere dingen ingekocht die ook gekoeld moesten worden, zoals Appenzeller kaas en Munster kaas, stinkkaas dus.

Om kwart over zeven reed ik weg en de reis verliep voorspoedig via Frankrijk, met strenge grenscontrole, en Duitsland. Ook de wegopbrekingen gaven geen problemen. Na 282 kilometer was ik om kwart over tien al voorbij Koblenz en nam ik een rust. Ik was eigenlijk de laatste dagen niet zo lekker geweest bij mijn vriendin. Ander eten maar vooral heb ik last van de hitte gehad. Een beetje draaierig, een beetje anders. Het was op het kamertje zo benauwd dat ik ook ’s nachts slecht geslapen had. En allerlei mensen om me heen hebben van alles dus dan ga je je toch een beetje zorgen maken.

Nadat ik me ontspannen had ging de reis weer verder. Ik had Tom wel aanstaan, maar puur voor de gezelligheid en om hem een beetje te pesten. Mijn route ging verder via de A 61 naar Mönchengladbach en ik ging de grens over bij Venlo. Daar had ik tenminste geen file, zoals bij Arnhem wel steeds het geval is. Dat werd ook in het nieuws gezegd. Verder ging het, voor de geïnteresseerden, via de A 73 onder Nijmegen door en toen via de A 50. Vanaf daar moest ik een andere route kiezen omdat Tom zo aardig was mij te vertellen dat er een lange file op mijn route stond.

Nu moest ik na mijn knieoperaties vaak voor controle naar Nijmegen en Gilles en ik hadden toen een hele mooie route bedacht, dwars over de Veluwe. En die had ik nu ook uitgekozen. Niet zo snel, maar je rijdt en hij is echt heel mooi. Daarom ging ik vanaf de A 50 even een klein stukje A 12 richting Arnhem, en vandaar daar via Arnhem-Noord dwars over de Veluwe. Ik kwam langs Deelen en Hoenderloo en draaide daarna de A 1 op, die ik gelukkig maar een klein stukje moest rijden, want daarna kwam de afslag naar Harderwijk. Nou, dan schiet je al lekker op. De polder nog door en dan was ik weer thuis.

Tom had uitgerekend dat ik om half drie thuis zou komen, maar die houdt geen rekening met het feit dat je af en toe rusten moet, dat ik tanken moeten en dat ik naar toilet moet. Ik was gestopt bij rustplaats “De Romeinse Pot” aan de A 73 om naar toilet te gaan. Er waren echter maar drie toiletten en er stond een hele rij. En er was geen invalidentoilet. Daar stop ik dus nooit meer. Om ongeveer half vier reed ik mijn straat binnen, waar ik juichend door mijn dochter werd begroet. Zij had al eten gekookt, onkruid verwijderd, ook de planten waar nog de bloemen in moesten komen die ik zo mooi vond en waarvan zij dacht dat het ook onkruid was! Maar het komt allemaal uit een goed hart.

Ik was echter nog steeds niet helemaal lekker en ik heb de huisartsenpost gebeld. Die vonden toch dat ik even gecheckt moest worden en ik mocht langskomen. Samen met Rinske zijn we heengegaan. Bloeddruk prima (de arts wilde ook wel zo’n bloeddruk), hartslag prima, reacties prima, alles goed. Waarschijnlijk heeft de hitte bij mijn vriendin mij parten gespeeld en als je niet slapen kunt voel je van alles. En dat blijkt. ’s Avonds had ik nergens meer last van en ik heb heerlijk in mijn eigen bed geslapen.

Ik heb op het goede moment gereden. Vorige week keerden veel Duitsers terug van hun Pinkstervakantie en nu was het lekker rustig. Weinig vrachtverkeer. De andere richting was een puinhoop; veel ongevallen met de daarbij behorende files, heel veel vakantieverkeer, caravans …. niet leuk om zo op vakantie te gaan. En dat allemaal bij temperaturen van over de dertig graden. Ik ben in ieder geval blij dat ik niet meer in het hoogseizoen op vakantie hoef. Ik heb een heerlijke zes weken gehad, veel dingen gedaan die op mijn verlanglijstje stonden, zoals Bodensee, Konstanz, Ravenna en de Bernina-express. Nu weer uitrusten tot 31 augustus, als ik met Rinske naar Engeland ga.