De kust en de bootreis terug

8 september 2025

Vanmorgen was ik al om 7 uur wakker en Rinske was ook vroeg op. We ontbeten, ruimden het appartement op en pakten onze spullen. Rinske haalde even de auto op en ze parkeerde even dubbel zodat we konden laden.

Het plan was om vandaag naar Scarborough te gaan, je weet wel, van dat liedje van Simon en Garfunkel over Scarborough Fair. De weg, de A 171, verliep dor het natuurgebied “the North York Moors National Parc”. Thuis had ik natuurlijk al even de route bekeken en zo kwam ik erachter dat hij afgesloten was vanwege natuurbranden. Maar gelukkig was hij net weer open, maar we mochten niet harder dan 30 mijl rijden en nergens parkeren. Hele velden en bomen waren zwartgeblakerd en het vuur kon zo weer oplaaien, omdat de grond uit turf bestaat en dat brandt wel. Het was een triest gezicht en het stonk echt heel erg.

We bereikten Scarborough maar omdat het zulk mooi weer was hebben we er toch maar voor gekozen om dit stadje te laten voor wat het was en door te rijden naar de Bempton Cliffs. Dit is een natuurreservaat aan de kust met allemaal hoge rotsen en heel veel vogels. Je betaalt er 9 pond entree maar dan heb je ook goed geplaveide paden. Ik zag er onder andere de Jan van Gent, die ik ook op Helgoland gezien heb. De papegaaiduikers hadden al de benen genomen.

Rinske en ik gingen apart het gebied verkennen; zij loopt tenslotte veel sneller dan ik. Maar toch heb ik een flink stuk gelopen over een mooi geasfalteerd pad en ik kon mooie foto’s nemen. Na een tijdje kwam ik mijn enthousiaste dochter weer tegen en samen hebben we wat gegeten en gedronken.

Wij hadden nog tijd over voordat we naar de boot moesten. Daarom reden we naar de vuurtoren van Flamborough, waar je ook een schitterend uitzicht had op de rotskust. Het was maar een klein stukje rijden. Ik ging lekker in de zon op een bankje zitten, terwijl Rinske weer rondliep met haar fotocamera en de mooiste plaatjes schoot. Zij heeft er echt oog voor.

Tja, nu moesten we toch echt naar de boot toe, want vanaf drie uur konden we inschepen. Het was nog ongeveer een uurtje rijden naar Hull en dat was mijn taak weer. Eerst moesten we wachten in de rij voor onze boardingpas. Wij zagen dat er verschillende auto’s helemaal gecontroleerd werden. Ze moesten zelfs de motorklep opendoen. Ik zei tegen Rinske dat ik niet eens wist waar hij zat. Nou ja, ik wist het ongeveer. Maar net toen ik aan de beurt was voor onze boardingcard werden we in een heel andere rij gezet richting boot. Daar moesten we echt wel een tijd wachten en het was erg warm. Maar eindelijk ging de stoet rijden en kwamen we via tweemaal een helling op het autodek terecht.

Wij pakten onze spullen en gingen naar hut 10477, weer met twee bedden en een raam. Rinske ging even liggen en ik ging samen met Harry Potter in Sky Lounge zitten. Na drie kwartier kwam er een hongerige Rinske aan die wel meteen naar het restaurant wilde, waar we weer een buffet geboekt hadden. We lieten het ons goed smaken, maar we hadden natuurlijk weer veel te snel gegeten. Maar het was ook zo lekker. Er was heerlijke roastbeef met een saus van mierikwortel, ham, allerlei soorten aardappelen, groenten, kip, köfte, te veel om op te noemen. En dan nog al die heerlijke toetjes!

Ik was echt vol en wilde niets liever dan mijn strakke broek uittrekken (eigenlijk zit hij helemaal niet zo strak, maar toch) en lekker mijn pyjama aandoen. Dat deed ik en ik maakte lekker een kopje thee in de hut. Rinske verdween met een boek in een of andere lounge, waar zij wel een cappuccino zal drinken.

Het uitzicht vanaf de boot is mooi, het weer is rustig. Morgenochtend, als we wakker worden, zijn we weer in Rotterdam.

Na het drinken van mijn kopje thee weet ik helemaal niets meer. Ik moet zo om half negen ingeslapen zijn en werd wakker toen Rinske de hut binnenkwam. “Jij slaapt nooit meer vannacht,” zei ze nog. Maar bijna voordat ik kon antwoorden sliep ik alweer, totdat ik vanmorgen om half zeven wakker werd. Rinske had het gordijn dichtgetrokken zodat ik niet goed kon zien of we al in de buurt van de kust waren. Op de heenweg mijn wens, het gordijn open, op de terugweg de wens van Rinske, dus gordijn dicht. Niet voor de buren hoor, dat denk ik niet. Maar bij Rinske moet het pikkedonker zijn. Nou, dat was het op zee bijna….

Ze vroeg slaperig hoe laat het was. “Kwart voor zeven,” antwoordde ik nog. Rinske pakte haar mobieltje. “Jeetje mam, kwart voor zes!’ Ik ging maar weer liggen, maar een kwartier later hoorden we via de intercom de stem van de kapitein, of zo. Het was zeven uur. Rinske snapte er niets van. Maar dat klopte ook, om de een of andere reden had zij slecht geslapen. Zij zei dat het aan mij lag….

Wij kleedden ons aan, ruimden de hut op en gingen naar Costa voor een croissantje, koffie en thee. Intussen meerde de boot af in de haven. Terwijl wij terugliepen naar de hut werden wij al opgeroepen om naar de auto te gaan. Op de heenreis ging dat anders; toen werden eerst alle vrachtwagen-chauffeurs, daarna de voetpassagiers en daarna de bestuurders van gewone auto’s opgeroepen.

We namen onze bagage mee naar de centrale liften. Die waren in eerste instantie allemaal vol, maar op een gegeven moment konden we toch mee naar dek 7. Na even gewacht te hebben konden we de boot weer via de steile baan verlaten.

Tom had er vandaag geen zin in dus gebruikten we de navi van Rinske op haar mobiel. Ik weet de weg haast wel uit mijn hoofd, maar ik moest natuurlijk wel weer de Blankenburgtunnel hebben en die heb ik nog niet zo vaak gereden. Maar als ik op de A4 zit weet ik het wel. Omdat de Coentunnel nog afgesloten was koos is weer de weg naar IJmuiden vanaf de A5. Onderweg bij Spaarnwoude lag de pont al klaar en we konden er meteen op. Na de korte overtocht reden we naar de A10 en zo naar de A7. Als gauw bereikten we zonder file Hoorn, waar ik mijn medepassagier Rinske afzette.

Wij hadden samen een leuke vakantie gehad met veel plezier, lekker eten, veel gezien en bovendien, we waren binnen budget gebleven.