Greetsiel

18 september 2025

Gisteren ben ik niet weggeweest. Het regende en waarom zou ik in de regen gaan wandelen! Ik vermaak me hier ook wel. Zo heb ik bijvoorbeeld de drinkbakken in de kippenhokken voorzien van vers water. Dat vind ik wel een beetje zwaar werk. Je moet de container is vullen met water, dan het deksel erop draaien en dan snel omkeren. Tja, daar ben ik dus niet zo goed in. Maar voor de rest lukt alles. Verder was het laatste deel van Harry Potter blij dat ik thuis bleef en ik heb ook nog zitten borduren.

Gisterenavond kreeg ik opeens de televisie niet meer uit en de zenders niet veranderd. Er moesten waarschijnlijk nieuwe batterijen in de afstandsbediening. Maar toen lukte het nog niet. Gelukkig zijn hier twee woonkamers met een eigen, grote televisie. Daarom ben ik gisteren in de andere kamer gaan zitten. En, even ter info, de vissen leven nog, de katten ook en zelfs de kippen zijn er volgens mij nog allemaal. Als ze mij zien worden ze gelijk onrustig. Niet dat ik gevaarlijk ben of zo, nee, ik beteken eten. Dat is het enige waarin ze geïnteresseerd zijn. Gisteren, toen ik het kippenhok opendeed, kwam er opeens een kat uitrennen. Die had ik waarschijnlijk opgesloten in het hok. Ik had echt goed gekeken maar ik had hem niet gezien! Die was dus samen met de kippen op stok gegaan.

19 september 2025

Vandaag was het een heel andere dag. Het zou schitterend weer worden, dus ik wilde dat goed benutten. Ik voorzag de beestenboel van de nodige proviand. Maar toen ik de garage inkwam, was het een grote puinhoop. Kapotte flesjes, blikjes en kapotte mandjes. Ik appte mijn zwager. Hij dacht dat de kat misschien achter een muis aangegaan was of er was een vreemde kat in de garage geweest. Ik ruimde alles op en zoog, omdat de katten anders misschien in het glas zouden trappen. Toen was ik klaar om weg te gaan.

Mijn doel vandaag was Greetsiel. Daarna kon ik nog naar de Upstalsboom, waarover later meer. Nu weten jullie, dat ik een probleem met tom heb. Hij weigert dienst, haalt alles door elkaar, hij is, heel toepasselijk, “van het padje”. Ik denk dat hij naar een internist moet. Maar gelukkig had ik ook mijn mobieltje ingesteld en helemaal vreemd in deze omgeving ben ik ook weer niet.

Via de N33 en de A7 reed ik richting Duitsland. Daar werd het verkeer vanwege de controles via een parkeerplaats geleid om daarna de A7 weer op te rijden. Eigenlijk had ik bijna geen oponthoud. Bij knooppunt Bunde ging ik de A31 op, richting Oldenburg en Bremen. Op dat stuk moet je erg oppassen. Je mag er 120, maar bij de tunnel onder de rivier de Ems door mag je maar 80. Gilles heeft hier verschillende boetes gehad. En dan zei hij altijd: “Maar ze controleren toch niet altijd? Kijk maar, iedereen rijdt hard! Een paar weken later lag er dan steevast weer een boete in de brievenbus. Ik reed in ieder geval netjes 80. Ik sloeg af richting Emden, verliet daarna de snelweg en reed rustig via slingerweggetjes met kleine dorpjes en kerkjes naar Greetsiel. “Siel”. Is net zoals bij ons “zijl”, zoals bij Delfzijl. Een “zijl” of een “siel” is eigenlijk een uitwateringssluis in een dijk. Delfzijl is dus een zijl in de Delf!

In Greetsiel aangekomen vond ik al snel de parkeerplaats. Het is een beetje het Zandvoort, zonder strand, maar met een mooie promenade, van Oost-Friesland. Je moet er vroeg zijn, want als je later komt of in het weekend vind je geen parkeerplek meer. Maar ik kon de auto nog gemakkelijk kwijt. Ik liep naar de parkeermeter, waarop stond dat ik met een pasje kon betalen. Nou, hij deed helemaal niets. Gelukkig was er een supermarkt waar ik een flesje water gekocht heb en zo kwam ik aan kleingeld. In een stralende zon aan een strakblauwe lucht ging ik op stap.

Het is maar een heel klein dorpje met een haven met allemaal vissersbootjes, en ik wist dat er aan het begin van het dorp een winkel was waar je allemaal lekkere broodjes met vis kon kopen. De laatste keer dat ik hier was, nog met Gilles, heb ik roggebrood met garnalen en spiegelei gegeten, een plaatselijke traktatie. Ik besloot op de terugweg een broodje te kopen. Ik liep langs de gebruikelijke winkeltjes met prullaria. Dat is helemaal niets voor mij. Bovendien wil ik mijn huis juist leger hebben, en niet voller. Ik ben niet van de souvenirs. Ik koop liever een streekprodukt, maar Ostfriesentee heb ik al.

Ik zag het oude “Steinhaus”, de voormalige zetel van de familie Cirksena. Rond 1600 werd dit bakstenen huis gebouwd op de fundamenten van een nog ouder huis uit 1390.

Ik kwam ook langs een klein, bakstenen kerkje. Ik moest er wel even in. Het was een klein zaalkerkje gebouwd rond 1400. Je kon zien dat het tongewelf verhoogd was boven het orgel. Het kerkje oogde licht met zijn witte muren en groene banken en gewelf. Het kerkje heeft een sierlijke galerij met een grote, trompetstekende vrouwelijke engel.

Daarna kwam ik langs het “Hohes Haus”, volgens de gevel uit 1696. In dat jaar kreeg het huis zijn huidige omvang. In 17^de eeuw, begin 18^de eeuw bestond “Gret-Syhl” nog uit slechts enkele gebouwen. Rondom het centraal gelegen kasteel van de rijksgraaf Cirksena stonden bestuursgebouwen van het graafschap.

In de directe nabijheid van het kasteel bevond zich het rentmeestershuis, dat we tegenwoordig als een soort “belastingkantoor” zouden omschrijven. Deze “fiscale” functie van het huis en zijn omvang hebben ertoe geleid dat het gebouw in latere tijden de naam “Hohes Haus” kreeg. Het representatieve trappenhuis en de voor die tijd ruime kamers op de bovenverdieping droegen zeker bij aan deze naamgeving door de inwoners van Krummhörn, de gemeente waaronder Greetsiel valt.

Greetsiel heeft een geschiedenis die teruggaat tot de 14^de eeuw, toen het een belangrijke haven was voor de visserij en de scheepvaart. Schepen uit bijvoorbeeld Hamburg konden door tol te betalen een plekje krijgen in de haven. Greetsiel is gesticht door nazaten van het eerdergenoemde, belangrijke Oost-Friese geslacht Cirksena. Deze familie heeft ook een belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van deze streek. Zo brachten leden van het geslacht Cirksena het tot graaf en later tot rijksvorst in het Roomse Rijk. Greetsiel werd in die tijd Grietjezijl of Grietzijl genoemd.

Ik wandelde door het dorpje, over de boogbrug (net zoals bijvoorbeeld in Edam), en bewonderde de oude huisjes, die toch ook weer een beetje aan Moddergat in Friesland doen denken. Op de ramen stond vaak het woordje “te huur”, dus velen waren appartementjes voor toeristen. Jammer, dat maakt zo een dorp kapot en de eigen bevolking vindt er geen huis meer.

Ik wilde nog wat foto’s maken, maar mijn mobiel deed het niet meer. Ik had er nooit bij stilgestaan dat hij onderweg natuurlijk als navigatie dienst had gedaan en nu was hij leeg. Dus ik had en geen navigatie en geen tomtom. Dat is dan ineens heel vreemd, Ik had ook geen kaart bij me maar gelukkig wist ik wel een beetje hoe ik rijden moest.

Ik kocht mijn broodje met wel anderhalf ons garnalen erop. Heerlijk! En ik kon het lekker buiten opeten want de temperatuur was intussen opgelopen tot 25 graden. Nog even naar toilet en daarna de auto weer in. Het was inmiddels kwart over twee en ik besloot om op een andere dag naar de “Upstalsboom” te gaan. Dan bezoek ik ook gelijk het “Emssperrwerk” en een kerkje in Bad Zwischenahn.

Toen ik bij het huis kwam stond de garage open. Dat was vreemd, want ik kom echt niet aan die deur. Ik vond het ook een beetje eng. Ik belde mijn zwager en die vond het ook vreemd. Op zijn aanwijzing heb ik de deur weer bijna dicht gekregen, zodat de katten eronder door kunnen. Het was weer een mooie dag en zulke dagen moet je echt waarnemen!